Sport

Rieten Hoed

joeri buitink journalist en tekstschrijverAl snel na aankomst in de Franse Ardèche werd het ons duidelijk: kanoënd de rivier verkennen hoorde er hier nou eenmaal bij. Vele toeristen lieten zich dagelijks in felgekleurde kano’s meevoeren met de stroming van de rivier de Ardèche.

Onze camping lag naast deze Ardèche, zodat wij vanaf het strandje alvast een voorproefje kregen van wat wij konden verwachten. Zeer vermakelijk was het om te zien hoe een aantal boten omging en de kanoërs er alles aan deden om zonder al te veel gezichtsverlies weer in de kano te klauteren. Dit lukte niet erg vlot. We zagen eerst de peddel, dan de boot en vervolgens de kanoër langs drijven.

Wij besloten om ook een tochtje te maken. Lees verder…

Zo voelt het dus

Ik klik de schoenen uit de pedalen. Zet de fiets nog tegen de schuur en plof daarna vermoeid neer in de tuin. Vermoeid? Ik ben kapot. Wat fietsen die gasten hard.

Ik en mijn racefiets worden steeds betere maatjes. Ik word fanatieker. Ik daag mezelf uit in het heuvellandschap dat de Utrechtse Heuvelrug heet, met als uitschieter de Amerongse Berg. Ervaren wielrenners liggen er niet meer wakker van. Maar ik voel alles kraken als ik daar naar boven ga. Het is mijn Alpe d’Huez, Mont Ventoux en Col du Galibier in één. Lees verder…

Duikvlucht

Baantjes trekken in het zwembad. Het moet zo ongeveer het saaiste zijn wat er bestaat. Maar omdat het voor je lichaam nou eenmaal goed schijnt te zijn – en de zomer er weer aankomt – vind ik mezelf toch terug in het vijftigmeterbad. In het bad naast mij begint een zwemles. Wat ik vond van zwemles, is in één woord te vatten: verschrikkelijk.

Van het omkleden werd je al zo zenuwachtig: twintig kinderen – plus ouders die moesten helpen – in een te kleine kleedruimte. Ik voelde me nog minder op mijn gemak, omdat ik één van de enige was die een kort, strak ding droeg. Later begreep ik dat zoiets een ballenknijper heet. Lees verder…

Schaatscoach Anema weet het al

joeri buitink journalist en tekstschrijverBij het zien van de nagenoeg strakblauwe lucht wordt de nog jonge wielrenner in mij geprikkeld. Op zo’n dag moet je bijna wel een rondje maken. Het enige wat mij er nog even van weerhoudt, is mijn outfit. Wielrenners zijn namelijk bijzonder ijdel. Het zijn bijvoorbeeld de enige mannen die ik ken die hun benen vrijwillig scheren.

De kleding is ook heel belangrijk. Je kan niet zomaar even een willekeurige sportuitrusting uit de kast pakken, daarmee op een racefiets gaan zitten en jezelf dan een wielrenner noemen. Zonder ook nog maar een kilometer in de benen te hebben, kopen de meesten een setje  wielerkleding dat ook moet matchen met de helm en de fiets. Al is het maatje XXXL. Lees verder…