Wielrennen

Zo voelt het dus

Ik klik de schoenen uit de pedalen. Zet de fiets nog tegen de schuur en plof daarna vermoeid neer in de tuin. Vermoeid? Ik ben kapot. Wat fietsen die gasten hard.

Ik en mijn racefiets worden steeds betere maatjes. Ik word fanatieker. Ik daag mezelf uit in het heuvellandschap dat de Utrechtse Heuvelrug heet, met als uitschieter de Amerongse Berg. Ervaren wielrenners liggen er niet meer wakker van. Maar ik voel alles kraken als ik daar naar boven ga. Het is mijn Alpe d’Huez, Mont Ventoux en Col du Galibier in één. Lees verder…

Schaatscoach Anema weet het al

joeri buitink journalist en tekstschrijverBij het zien van de nagenoeg strakblauwe lucht wordt de nog jonge wielrenner in mij geprikkeld. Op zo’n dag moet je bijna wel een rondje maken. Het enige wat mij er nog even van weerhoudt, is mijn outfit. Wielrenners zijn namelijk bijzonder ijdel. Het zijn bijvoorbeeld de enige mannen die ik ken die hun benen vrijwillig scheren.

De kleding is ook heel belangrijk. Je kan niet zomaar even een willekeurige sportuitrusting uit de kast pakken, daarmee op een racefiets gaan zitten en jezelf dan een wielrenner noemen. Zonder ook nog maar een kilometer in de benen te hebben, kopen de meesten een setje  wielerkleding dat ook moet matchen met de helm en de fiets. Al is het maatje XXXL. Lees verder…