Rieten Hoed

Al snel na aankomst in de Franse Ardèche werd het ons duidelijk: kanoënd de rivier verkennen hoorde er hier nou eenmaal bij. Vele toeristen lieten zich dagelijks in felgekleurde kano’s meevoeren met de stroming van de rivier de Ardèche.

Onze camping lag naast deze Ardèche, zodat wij vanaf het strandje alvast een voorproefje kregen van wat wij konden verwachten. Zeer vermakelijk was het om te zien hoe een aantal boten omging en de kanoërs er alles aan deden om zonder al te veel gezichtsverlies weer in de kano te klauteren. Dit lukte niet erg vlot. We zagen eerst de peddel, dan de boot en vervolgens de kanoër langs drijven.

Wij besloten om ook een tochtje te maken. Onze camping had een samenwerking met één van de drieduizend operators in het gebied die kano’s verhuurden: Locacano Sports. Zodoende werden wij bij de camping met een bus opgehaald. Na een dollemansrit kwamen we bij de kanoverhuur aan.

We werden daar onthaald door een hele vrolijke man met een grote, rieten hoed op zijn gebruinde hoofd. Enthousiast begon hij iedereen van de groep in rare standjes high fives te geven. Na twee high fives kreeg hij in de gaten dat de animo niet erg hoog was. Hij hield er maar mee op.

Wij vormden met een ander stel Nederlanders, een Oostenrijks gezin en drie Polen, het groepje ‘Engelssprekenden’. De ‘Rieten Hoed’ begon zijn verhaal. Na drie slecht verstaanbare Engelse zinnen begon hij in het Frans een verhit gesprek met één van zijn collega’s. Wat bleek: het busje dat ons naar het startpunt zou brengen, was zoek. Constant reden busjes af en aan, maar die van ons zat er blijkbaar niet tussen.

joeri buitink journalist en tekstschrijverOnze gastheer raakte niet in paniek en bleek van alle markten thuis. Nog even enthousiast rende hij naar de loods op het terrein om daar een busje vandaan te toveren. Dat onderweg zijn rieten hoed afwaaide, mocht de pret niet drukken.

De tocht naar het startpunt verliep verrassend rustig. Waarschijnlijk omdat de situatie voor de Rieten Hoed en het interieur van het busje nogal dreigend was. Het jongste meisje uit het Oostenrijkse gezin zat op de bijrijdersstoel met een kotszakje op schoot. Het zweet op haar voorhoofd nam bij elke haarspeldbocht en drempel toe.

Eenmaal gedropt was het ons niet direct duidelijk welke kano’s voor ons bestemd waren. Wel kregen we van de Rieten Hoed nog een plattegrondje mee met daarop de gevaarlijk plekken omcirkeld. Uiteindelijk belandden we in een gele kano in de Ardèche.

Ruim vier uur later keerden we – na een heerlijke tocht zonder kleerscheuren- terug bij Locacano Sports. Direct vielen we weer ten prooi aan de Rieten Hoed.

– “Haaai, did you guys had a great time?”

– “Yes.”

– “Okaaay, great! Brilliant! You can take something to drink over there!”

– “Ok, thanks”

– “Yeah, perfect! Enjoy it!”

Toen we zelfs niet moeilijk deden toen hij vroeg of wij de zwemvesten weer netjes terug wilden leggen, gingen bij de Rieten Hoed al remmen los: “Yeeaaaah, AWESOME!”

We liepen snel door. Bang om ook met een high five te moeten afsluiten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s